تبليغاتX
شقایق پاییزی
همیشه  از خداحافظی متنفر بودم.

فکر نمیکردم به این زودیا مجبور شم از اینجا خداحافظی کنم.

من این صفحه ی سیاه رو خیلی دوس داشتم. خیلی...خیلییی

مجبور شدم...

شاید هم قسمت نبود که سال ۸۸ توش چیزی بنویسم.

به هر حال این وبلاگ به دلیل مسائل امنیتی و شخصی درش گل گرفته شد.

از همه ی دوستام ممنونم. 

از کسرا جونم . که همیشه میذاشت باهاش درد و دل کنم و کلی هم  هوامو داشت و تنهام نمیذاشت  مثل یه داداش مهربون . و ببخش اگه گاهی اهنگارو داشتم و دانلود نمیکردم.

پریسای گل و مهربون خودم که خیلی خوب می فهمیدم نوشته هاشو.

داداش رضای گلم . رضا جون همیشه به یادتم و به وجودت و فکرت افتخار میکنم.  قدر خودتو ذهن تو بدون و بدون  هرجایی که باشی بهترین ها میتونه مال تو باشه.

دوستان قدیمی یه لطفی کنین . ادرستونو بذارین اگه خوندین. چون من خیلی ناگهانی مججبور شدم این وبلاگ رو پاک کنم ٬ برای همین هم ادرس بعضیا رو دیگه ندارم.

همگی خداحافظ.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه نهم فروردین 1388ساعت 21:53  توسط شقایق  |